صفحه اصلی / تاریخچه طب سنتی

تاریخچه طب سنتی

تعریف و ماهیت طب سنتی

طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی، طب سنتی مجموعه‌ای است از دانسته‌ها، مهارت‌ها و اعمال که بر پایه نظریه‌ها، باورها و تجربه‌های بومی فرهنگ‌های مختلف است، خواه که قابل شرح باشد یا نباشد، که در بهداشت و نیز پیشگیری، تشخیص، بهبود و مداوای بیماری‌های جسمی و ذهنی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
در برخی موارد از طب سنتی با عنوان طب مکمل یا جایگزین یاد می‌شود. منظور از طب مکمل یا جایگزین، کلیه روش‌های درمانی است که در حیطه طب نوین قرار نمی‌گیرد. طب سوزنی، طب فشاری، طب سوجوک، شیاتسو، هومیوتراپی، کایروپراکتیک، آیورودا، ماساژ درمانی، گیاه درمانی، سنگ درمانی، آب درمانی، حجامت، زالو درمانی، بادکش درمانی و فصد، نمونه‌هایی از روش‌های درمانی طب سنتی محسوب می‌شوند.
طب سنتی در اغلب کشورهایی که دارای سابقه تمدن کهن هستند، وجود دارد که از جمله مشهورترین آنها می توان به طب چینی، کره‌ای، هندی، ایرانی، مصری و یونانی اشاره کرد.
از آنجایی که در طب سنتی، برای درمان بیماری‌ها از روش‌های طبیعی و داروهای گیاهی استفاده می‌شود، در مواردی که اشتباهی در تشخیص و درمان بیماری و یا تجویز نادرست داروهای گیاهی رخ دهد، فرد بیمار یا با مشکل خاصی مواجه نشده و یا دچار کمترین عوارض خواهد شد. در حالی که استفاده از داروهای شیمیایی که در طب نوین رایج است، اغلب بدون عوارض نمی‌باشد. همچنین از آنجا که روش‌های درمانی طب نوین بر پایه تشخیص ریشه بیماری‌ها و متعادل سازی درونی استوار است، در بسیاری از موارد در درمان بیماری‌ها موفق‌تر از روش‌های درمانی طب نوین عمل کرده است، از این رو است که امروزه بسیاری از مردم در سراسر دنیا به روش‌های درمانی طب سنتی روی آورده‌اند و سازمان بهداشت جهانی نیز طی ۳۰ سال گذشته استفاده از ظرفیت طب سنتی را در کنار طب نوین در دستور کار خود قرار داده است. ریشه دار بودن در فرهنگ مردم، کل نگر بودن طب سنتی و سهولت دسترسی و ارزان‌تر بودن خدمات طب سنتی، از جمله دلایلی است که این سازمان در توسعه و ترویج طب سنتی مد نظر دارد.